Betekenis opgraven uit de complexe mythen van de San-bevolking van Zuid-Afrika

Betekenis opgraven uit de complexe mythen van de San-bevolking van Zuid-Afrika

Anonim

door David Lewis-Williams, The Conversation

Image

De San zijn de oudste inwoners van zuidelijk Afrika, waar ze millennia hebben gewoond. De term San wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar een diverse groep jagers-verzamelaars die in de regio wonen en historische en taalkundige connecties delen. Ze werden ook Bosjesmannen genoemd, maar deze term wordt als afwijkend beschouwd en wordt niet langer gebruikt.

David Lewis-Williams heeft 53 jaar lang het San-volk bestudeerd en zijn eerste artikel gepubliceerd in 1962. Zijn 20e boek over de San - Mythe en betekenis: San-Bushman Folklore in Global Context - is zojuist gepubliceerd (zie uittreksel hieronder).

Lewis-Williams gelooft dat de toekomst van de San onzeker is. Zuid-Afrika begon in de jaren 1960 wetten aan te nemen om grote delen van de traditionele jachtlanden van de Kalahari San over te nemen voor wild- en natuurreservaten. Hoewel de Zuid-Afrikaanse regering nu veel nuttiger is, hebben de San-mensen nauwelijks land waarop ze kunnen jagen en verzamelen. Lewis-Williams zegt dat ze geconfronteerd worden met een strijd om vast te houden aan de douane in het licht van modernisering. Het kleine aantal dat blijft vasthouden aan hun overtuigingen en tradities.

In zijn nieuwste boek graaft Lewis-Williams betekenis uit de complexe mythologische verhalen van de San-Bushmen om een ​​grotere theorie te creëren over hoe mythe in de cultuur wordt gebruikt. Hij zegt dat de mythen niet gedetailleerd zijn in de schilderijen, maar dat de schilderijen en de mythen voortkomen uit dezelfde reeks religieuze overtuigingen.

Lewis-Williams onderzoekt het verband tussen mythen en rotsschilderingen in de Drakensbergen. De schilderijen aan de muren waren geen afbeeldingen van mythen, maar eigenlijk belangrijke woorden of uitdrukkingen - wat hij kleine maar waardevolle "klompjes" noemde - over het leven in San.

Uittreksel uit Mythe en betekenis: San-Bushman-folklore in globale context

Een van de resultaten van mijn eigen werk is dat ogenschijnlijk eenvoudige teksten zoals de Song of the Broken String bezaaid zijn met verreikende woorden en concepten die niet te begrijpen zijn en daarom gemakkelijk worden gemist door moderne lezers.

Deze 'klompjes', zoals ik ze noem, bevatten de betekenissen die San Lore en mythe tot leven brengen. Specifieke verhalen zijn zelden pan-San, maar zoals we zullen zien, zijn goudklompjes dat vaak.

Goudklompjes moeten niet worden verward met de cross-culturele verhalende motieven die bijvoorbeeld de folkloriste Sigrid Schmidt gebruikte in haar waardevolle catalogus van Khoesan-folklore.

Goudklompjes zijn evenmin de "mythen" van Claude Levi-Strauss die in zijn formulering vaak een onderwerp en een predicaat omvatten. In plaats daarvan zijn goudklompjes losse woorden die bijvoorbeeld items van materiële cultuur aanduiden die rijke associaties hebben, of delen van de natuurlijke omgeving met cryptische connotaties.

Het kunnen ook idiomatische zinswendingen zijn die ondoorzichtig zijn voor buitenstaanders, of ellipsen die van de luisteraars zouden worden verwacht op basis van hun eigen kennis. Hoewel divers, goudklompjes zijn belangrijk omdat ze een beroep doen op reticulaties van fundamentele overtuigingen en associaties die mogelijk niet expliciet in de tekst worden uitgedrukt.

Naarmate een verhaal vordert, dragen ze bij aan een krachtige, allesomvattende cognitieve en affectieve context. Ze bieden een contrapunt voor de manifeste plot van een verhaal en verrijken de harmonieën en resonanties.

De duidelijke betekenis of "les" van een verhaal (als we aannemen dat er een onderscheidbaar is) moet hierin worden gezien, voor westerlingen, een zinloze en vaak ongrijpbare context. Mijn gebruik van het concept van goudklompjes onderzoekt voor een deel hetzelfde terrein als het begrip "sleutelsymbolen".

Hoewel breder dan sleutelsymbolen, impliceert het begrip goudklompjes een samenvattende of synthetiserende functie. In de woorden van Sherry Ortner, 'relateren ze de respondent aan de gronden van het systeem als geheel'. Respondenten analyseren zelden goudklompjes of sleutelsymbolen, maar ze hebben hun referenten opgenomen in de loop van het dagelijks leven.

Goudklompjes maken inderdaad deel uit van de 'vanzelfsprekende' aspecten van de mythe. Vaak negeren inheemse vertellers de belangrijkste contexten en elementen van een mythe als zo vanzelfsprekend dat ze zich niet kunnen voorstellen dat hun auditors niet in termen van hen denken. Ze verwoorden ze zelf zelden of nooit.

In het oude Griekenland bijvoorbeeld vertellen schrijvers en sprekers zelden mythen gedetailleerd. Ze verwezen meestal alleen naar een incident of personage in een mythe in de veronderstelling dat hun lezers of toehoorders het volledige verhaal zouden kennen.

Net als bij de San moeten we ons voortdurend herinneren dat de toehoorders in traditionele omstandigheden al bekend waren met het hele verhaal. Ze zouden mentaal "ontbrekende" afleveringen of details invullen naarmate de verteller vorderde.

Het was daarom niet nodig voor vertellers om elk incident in de verhalen die ze uitvoerden te spellen. Het was zelfs niet nodig om een ​​verhaal tot het einde toe te vertellen: iedereen wist hoe het eindigde. De vanzelfsprekende factor was hoog.

Binnen een dergelijk omvattend intellectueel universum kan een klein deel, een goudklompje, gemakkelijk staan ​​voor een enorm, niet-gearticuleerd geheel. Synecdoche is inderdaad inherent aan het vertellen en manipuleren van verhalen door een San-spreker.

In hoofdstuk 7 beargumenteer ik dat dit principe in gewijzigde vorm ook van toepassing is op San imagemaking. Een waardering voor goudklompjes vernietigt al snel de illusie van eenvoud in mythe en kunst.